Home / राशी / शेतात फे’कून दिलेल्या या मु’लीला एका जो’डप्याने सांभाळले पण मुलगी मो’ठी झाल्यावर असे होते की..

शेतात फे’कून दिलेल्या या मु’लीला एका जो’डप्याने सांभाळले पण मुलगी मो’ठी झाल्यावर असे होते की..

नमस्कार,

रात्रीचे नऊ वाजून गेले होते. मेघा आणि आभा अजून घरी आल्या नव्हत्या. त्यांचा फोनही लागत नव्हता. स्वाती फार काळजीत पडली होती. शेखर तर कधीच आला होता ऑफिसमधून. स्वाती खिडकीतून गेटकडे सारखे लक्ष देवून पाहत होती. घरातील लँडलाईन वर अचानक फोन वाजू लागला. स्वाती ने पटकन फोन उचलला आणि हॅलो म्हणाली. आणि मिनिटभर एकदम स्तब्ध झाली. शेखरने तिचा चेहरा पाहिला आणि पटकन उठून तिच्या हातातून रिसिवर आपल्या हातात घेतला. फोन पो’लीस स्टेशन मधून पीएसआ’य राणे यांचा होता. त्यांनी शेखर आणि स्वातीला पोलीस स्टेशनमध्ये येण्याची विनंती केली. आणि मेघा आणि आभा दोघीही इथे आहेत काळजीचे कारण नाही म्हणून फोन कट केला.

शेखर ने आधी घाबरलेल्या स्वातीला थोडा धीर दिला आणि दोघेही गाडी काढून पोलीस स्टेशन कडे निघाली. गाडीत ही स्वाती अस्वस्थ होती. शेखर तिला धीर देऊन तिची अस्वस्थता कमी करण्याचा प्रयत्न करत होता. एकदम ती शेखरला म्हणाली शेखर आपला निर्णय चुकीचा होता का रे? हल्ली दोन – चार वर्षात तिच्या मनात काय गोंधळ चाललाय हे शेखरला कळत होतं. पण शेखर तिला समजावूनही सांगत असे. पण स्वाती आज डायरेक्ट आपला निर्णय चुकला का असे बोलल्यावर त्याला काय बोलायचे हेच समजेना.

स्वाती आणि शेखर चे तीस वर्षांपूर्वी कांदेपोहे ठरवून झालेले लग्न परिचयांपैकी कोणीतरी स्वातीच्या वडिलांना सुचवलेले हे स्थळ. उंच गोरा राजबिंडा शेखर जेव्हा स्वातीला पाहायला आला तेव्हा तो स्वातीला आवडला. स्वाती ही शेखरला अशी अनुकूल होते. तोही अगदी प्रथम दर्शनीच प्रेमात पडला. जोरदार धूमधडाक्यात दोघांचेही लग्न लागलं. शेखर च्या घरची माणसं काही साधी नव्हती. शेखर ची मोठी फॅक्टरी होती. लग्नानंतर स्वाती ही फॅक्टरी मध्ये काम करू लागली. स्वाती हुशार होती हळू तिने सगळे मॅनेजमेंट सांभाळायला सुरूवात केली. आणि शेखरला बाकीचा कामासाठी बराच वेळ मिळू लागला.

तो प्रोडक्शन, वेगवेगळ्या क्लायंटला भेट देणे, एडवर्टाइजमेंट याकडे लक्ष देऊ लागला. आणि त्यांची फॅक्टरी हळूहळू मोठी होऊ लागली. स्वातीच्या समजून घेण्याच्या स्वभावामुळे ती कामगारांचे छोटे मोठे भांडण जिथल्या तिथेच मिटवून टाकायची. त्यांच्या छोट्या मोठ्या गैरसमजही ती वेळच्यावेळी क्लिअर करीत असे. त्यामुळे कामगारही आनंदाने व शांतपणे काम करीत. शेखर इतकाच तिला ही मान सन्मान मिळत होता. तिचे सासू-सासरे समजूतदार होते. पण मूलबाळ नसल्यामुळे ती गेली पाच वर्षे सुरू लागली होती.

शेखर स्वातीला समजून सांगायचा आणि स्वतः समजून घ्यायचा पण तिचा हट्ट बघून एक वेळ दोघांनी डॉक्टर कडे जाऊन तपासणी केली. दोघांमध्ये काहीही दोष नव्हता. पण असे का होते तेच समजत नव्हते. आई वडील आणि स्वातीचा हट्टामुळे शेखर स्वातीला घेऊन कुलदेवतेच्या दर्शनाला गेला. स्वाती खूप खुश झाली आणि म्हणाली शेखर आपल्या मनोकामना पूर्ण होतील. प्रवास दूरचा होता म्हणून दोघे लवकरच निघाले होते. जेवण सोबत घेतले होते. वनभोजन करू असे शेखर म्हणाला होता. दर्शन होईपर्यंत दोघांनी काहीही खाल्ले नव्हते. दर्शनाला साडे अकरा बारा वाजले. दोघेही तिथून आनंदाने निघाले. अर्ध्या तासाच्या प्रवासानंतर त्यांनी मस्त झाड शोधून तिथे वनभोजन करण्याचे ठरवले. चटई टाकून ते दोघे जेवायला बसले.

पहिला घास खाताच कोणीतरी कळवळून रडू लागले आहे असा आवाज त्या दोघांना आला स्वातीने हातातला घास खाली टाकून इकडे तिकडे दूरवर पाहिले तोच दूरवरचा एक शेतकरी माणूस आवाज ऐकून धावत पळत आला. आवाज पलीकडच्या खड्ड्यातून येत होता. आता शिखरे उठला आणि आजूबाजूचे सगळे शेतकरीही गोळा झाले. आणि त्या पाच सहा जणांनी साशंकतेने सावधतेने खड्याकडे जाऊन पाहिले. कोणीतरी तीन-चार दिवसांची मुलगी त्या खड्ड्यात टाकून दिली होती. ते बाळ पाहून स्वाती आवेगाने पुढे झाली. तिने उचलून बाळाला जवळ घेतले आणि बाळाला उब लागताच बाळ शांत झाले.

स्वाती शेखरला म्हणाली शेखर देवानेच आपल्याला प्रसाद दिला आहे. मी आता हिला घरी घेऊन जाणार. स्थळ काळ न बघता स्वाती हे बोलली. स्वातीला बाळा शिवाय दुसरे काही सुचत नव्हते. पण शेखर मात्र पूर्ण भानावर होता. त्या शेतकऱ्यांनी पोलिसांना फोन केला पोलीस आलेले सर्व सोपस्कार पार पडले आणि त्या बाळाला घेऊन पोलीस पोलीस स्टेशन मध्ये गेले. स्वाती आणि शेखर त्या पोलिसांच्या मागे पोलीस स्टेशन मध्ये गेलीत त्यांनी पोलिसांना विनंती केली की ते आम्हाला द्यावे. पोलीस चांगले गृहस्थ होते. स्वाती ची भावना त्यांना समजली होती, आणि बाळ मिळवून देण्याची कायदेशीर प्रक्रिया पोलिसांनी त्यांना समजावून सांगितली. आणि बाळाला अनाथाश्रमात दाखल केले. पोलिसांनी येता अनाथ आश्रमाच्या संचालकांशी बोलून सगळे कागद पत्र पूर्ण करून चार महिन्यानंतर स्वाती व शेखर यांनी त्या बाळाला आपल्या घरी आणले.

मेघाच्या येण्याने अवघेघर आनंदी झाले. खिन्न दिसून येणारी स्वाती आता आनंदून गेली. मेघा च्या गोड कौतुकात तिला दिवस पुरत नसे. दिसामासाने मेघा मोठी होत होती ,मेघा चे कपडे, मेघाचा खाऊ, मेघाची खेळणी, मेघाचे शिक्षण याचाच विचार स्वातीचा डोक्यात यायचा. बघता बघता मेघा पाच वर्षांची झाली आणि शाळेत जाऊ लागली. तेवढ्यातच स्वातीला आई होण्याची चाहूल लागली. सर्व घर पुन्हा एकदा आनंदाने न्हाऊन निघाले.

आणि काहीच दिवसांनी गोंडस गुबगुबीत अशा आभाचा जन्म झाला. मेघा ही खूप आनंदात होती, कारण तिला छोटी बहिण मिळाली होती. आभा ही मेघाचा जीव की प्राण होती. दोघी बहिणी अगदी एकमेकांच्या गळ्यातला ताईत होत्या.

एकमेकां वाचून त्यांना क्षणभरही करमत नसायचे. मेघा आभाची खुप काळजी घ्यायची. दोघी स्वाती वर अवलंबून होत्या. तोपर्यंत फॅक्टरी, घर सांभाळता सांभाळता स्वातीची खूप धावपळ व्हायची. मुली आता मोठा होत गेल्या. वयामानाप्रमाणे स्वातीचे सासू-सासरे ही देवाघरी गेले. दोघी मोठ्या होत होत्या. दोघींच्या आवडीनिवडी यातील फरक स्पष्ट दिसून येत होते. मेघा डॅशिंग, धीट, आक्रमक व महत्वकांक्षी होती. तर आभा थोडीशी लाजाळू, हळवी, शांत, स्वतःचा जगात राहणारी होती.

मेघा नुकतीच एमबीए होऊन शेखरला फॅक्टरीत मदत करीत होती. तिच्या कल्पना मोठ्या उत्साहाने राबवत होती. तर आभा डॉक्टर होणार होती. हल्ली दोघींमधील भिन्नता टिपण्याचा जणू स्वातीला छंदच लागला होता. आभा सांगितले ते ऐकणारी आणि मेघा आपलाच हट्ट पूर्ण करणारी होती. आभाने स्वातीच्या आवडीनिवडी उचलल्या होत्या. अगदी खाणेपिणे, कपड्याच्या रंग संगती अचूक उचलल्या होत्या. मेघाच्या आवडी-निवडी दोघीं पेक्षा भिन्न होत्या.

आजवर कधीच नाही पण स्वातीचा आता मनात विचार यायचे मेघाला तिच्या आई-वडिलांनी का टाकले असेल? कशी काय मजबुरी असेल? तिच्या आईचा विचार सारखा स्वातीचा मनात यायचा. तीने शेखरला एक दोनदा बोलूनही दाखवले होते पण शेखर म्हणाला, स्वाती तू तुझ्या संस्कारांवर विश्वास ठेव. अगदी अवघी तीन चार महिन्याची असताना ती आपल्या घरी आली होती. भूक लागली की ती रडायची एवढेच तिला तेव्हा समजत होते. बाकी तिला सगळे आपण शिकवले. असे तो तिला समजावून सांगत होता. गेल्या काही दिवसांपासून मेघा घरी उशिरा यायची, पण फॅक्टरीतून लवकरच निघते असे शेखर सांगायचा. पण तिला घरी यायला बराच वेळ व्हायचा. हल्ली ती तिच्या विचारात गुंतलेली असायची.

उशीर का होतो असे विचारले तरी ती नीट सांगायची नाही. स्वातीच्या मनात निरनिराळ्या शंका-कुशंका यायच्या. तिचे बाहेर कुठे चालू असेल काय? तिच्या जन्मदाती आईचे जसे वाकडे पाऊल पडले तसे तिचे पडले असेल काय? असे काहीबाही तिच्या मनात यायचे. ती शेखरला म्हणाली, त्यावर शेखर हसला जगात हे असेच चालू आहे माझा तिच्यावर विश्वास आहे तिचे वाकडे पाऊल पडणार नाही. त्यामुळे मी तिला काही विचारणार नाही.

त्यातच आज पोलिस स्टेशन मधून फोन आला. स्वाती अस्वस्थ झाली होती तिने शेखरला विचारले शेखर आपला निर्णय चुकीचा होता का ? शेखरने चमकून तिच्याकडे पाहिले व उत्तर देण्याचे टाळले. दोघेही पोलीस स्टेशन मध्ये आले पीएसआय राणे तिथे बसलेले होते. त्यांच्या समोरच्या खुर्च्यांवर मेघा आणि गाभा बसलेल्या होत्या. स्वाती आणि शेखर तिथे जाऊन उभे राहिले. राणें नी त्यांचे हसत स्वागत केले. त्यांना बसायला खुर्च्या दिल्या. साहेब, “काय केले माझ्या पोरीने” स्वातीने काकुळतीने विचारले. रिलॅक्स मॅडम, त्यांनी आभाकडे बोलून म्हणाले तू सांगतेस का आभा ?

आभा म्हणाली, आई गेले काही दिवस एक मवाली मुलगा मला माझ्या जाण्या-येण्याचा रस्त्यावर त्रास द्यायचा. त्यानंतर मी घाबरून दीदीला सांगितले दीदीने माझे नाव कराटेच्या क्लासला घातले. रोज फॅक्टरी मधून येऊन ती सुद्धा माझ्यासोबत कराटे क्लास ला यायची. गेले काही दिवस आम्ही जाण्या-येण्याचा मार्ग बदलला होता. पण पुन्हा क्लास झाल्यानंतर दीदीने मला त्याच मार्गाने येण्यास भाग पाडले. ती काही अंतर माझ्या मागून यायची तो मुलगा पुन्हा त्रास देऊ लागला. दीदी च्या सांगण्यावरून दोन-तीन दिवस मी घाबरण्याचे नाटक केले. पण पुन्हा तो त्रास देतोय ते पाहून दीदीने आणि मी त्याला धू धू धुतला आणि इथे पोलीस स्टेशनला घेऊन आलो.

तुमच्या मुलींचा मला अभिमान वाटतो. येत्या 26 जानेवारीला मी पोलिसांमार्फत यांचा सत्कार करणार आहे. पीएसआय राणे बोलत होते तेव्हा स्वातीने मेघा कडे पाहिले. अग आई बाबांना कशाला त्रास द्यायचा हल्ली त्यांची प्रकृती थोडी बरी नसते. मीच काही आभाला त्यांना सांगू दिले नाही. आणि हा प्रश्न आमचा आम्ही सोडविला, म्हणून आम्हाला गेले काही दिवस यायला उशीर होत होता. पण यातलं तुला काही सांगितलं असतं तर तू बसली असतीस काळजी करीत. म्हणून मी तुला हि काही बोलले नाही.

शेखर स्वाती कडे पाहत होता. मेघा चे बोलणे ऐकून स्वातीला स्वतःच्या विचारांची लाज वाटली. शेखरचं बोलणं खरंच खरं होतं हे तिला पटलं होतं. आपला आपल्या सस्कारांवर विश्वास हवा हे तिला पटलं होतं. तिच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले आणि त्यासोबतच विचारांची काजळी ही निघून गेली…!

Credit – https://www.facebook.com/neetu.sawase (neetu sawase) सुनिता दरे Z.p teacher, aurangbad.

About desimarathi0909

Leave a Reply

Your email address will not be published.

error: Content is protected !!